×

Προειδοποίηση

JUser: :_load: Αδυναμία φόρτωσης χρήστη με Α/Α (ID): 49
Menu
A+ A A-

Το Δικαστήριο της Αμάσειας

Το Σεπτέμβριο του 1921 το κεμαλικό καθεστώς, καταπατώντας απροκάλυπτα κάθε αίσθημα δικαιοσύνης και ανθρωπιάς, έστησε στρατοδικεία στην Αμάσεια για να καλύψει ως νομιμοφανή τα στυγερά εγκλήματα που είχαν γίνει εις βάρος των Χριστιανών του Πόντου. Στα στημένα αυτά δικαστήρια της ντροπής κανείς δεν πρόλαβε να απολογηθεί, ούτε και τηρήθηκαν τα τυπικά προσχήματα.

Με την ακατονόμαστη ασυδοσία τους έφθασαν στο σημείο να καταδικάζουν ακόμη και νεκρούς, όπως τον Δεσπότη – εθνομάρτυρα Ζήλωνα Ευθύμιο Αγριτέλλη, που είχε πεθάνει στη φυλακή του Σιμαρχανέ μήνες πριν την καταδίκη του ! Στις 7 Σεπτεμβρίου 1921 και ώρα 4 το απόγευμα, βγήκε η απόφαση των ενόρκων, σύμφωνα με την οποία οι τότε κατηγορούμενοι (παριστάμενοι ή απόντες που δικάζονταν ερήμην) κρίθηκαν ένοχοι γιατί προσπάθησαν να δημιουργήσουν μια δημοκρατία Ανεξάρτητου Πόντου αποσπώντας ένα μεγάλο μέρος της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας. Η αμείλικτη ποινή : εις θάνατον με κρεμάλα. Ανάμεσα στους άδικα καταδικασθέντες πολιτικά γνωστοί ήταν : ο βουλευτής Ματθαίος Κωφίδης (εκπρόσωπος του μητροπολίτη Χρύσανθου), ο δημοσιογράφος Νίκος Καπετανίδης και ο έμπορος Αλέξανδρος Ακριτίδης. Οι άτυχοι πατριώτες με τον επικεφαλής τον Πρωτοσύγκελο Πλάτωνα Αιβαζίδη, στο στήθος του οποίου είχε καρφιτσωθεί η δικαστική απόφαση, οδηγήθηκαν στην πλατεία Αμάσειας όπου και κρεμάστηκαν. Φανερός σκοπός της δίκης ήταν να ορφανέψει ο Ελληνισμός από τους σπουδαίους ηγέτες του και να τρομοκρατηθούν οι απλοί Χριστιανοί της Μαύρης Θάλασσας. Ο ανελέητος αφανισμός των Χριστιανών δεν γινόταν μόνο μέσω στημένων εκτάκτων δικαστηρίων αλλά και δια της εξορίας. Υπολογίζεται ότι αυτή τη σκοτεινή περίοδο ο Ελληνισμός πένθησε από 200.000 έως 350.000 ανθρώπους που έχασαν πρόωρα και βίαια τη ζωή τους πληρώνοντας βαρύτατο και άδικο τίμημα της Χριστιανικής τους Πίστης. Μεγάλο μέρος της ευθύνης γι’  αυτό το έγκλημα λεχει ο σκληρόκαρδος Τοπάλ Οσμάν, που με τη συμμορία των 500 τσετών του λήστευε, έκαιγε και σκότωνε σε ολόκληρο τον Δυτικό Πόντο, για να αλλοιώσει δημογραφικά τη σύνθεση του πληθυσμού. Ο δαιμόνιος Κεμάλ δεν άφησε βέβαια τα τερατώδη φονικά ένστικτα του Τοπάλ ανεκμετάλλευτα. Όταν όμως του ήταν πια άχρηστος στον αγώνα κατά των Χριστιανών, φρόντισε να τον παγιδεύσει και να τον σκοτώσει, απαλλάσσοντας τον εαυτό του από έναν τέτοιο επικίνδυνο φύλλο. 

Τελευταία τροποποίηση στιςΚυριακή, 26 Ιανουαρίου 2014 16:19
επιστροφή στην κορυφή

Συνδεδεμένοι επισκέπτες

Αυτήν τη στιγμή επισκέπτονται τον ιστότοπό μας 53 επισκέπτες και κανένα μέλος